من از تمام نمک های زمین شرمنده ام....از اینکه جایشان روی زخم هایم کم بود....از اینکه روی دوش زخم هایم بار شدند... از اینکه مدام غرق اشک هایم می شدند...

من از تمام درد های زمین شرمنده ام....از اینکه در سینه ام محبوس شدند.....از اینکه راهی برای نفس کشیدن هم ندارند....از اینکه برایشان تکراری ام......من از تمام بغض ها شرمنده ام...که گاهی در گلویم شکستند....با آن همه غرور با آن همه وقار....روی گونه هایم تبخیر شدند و مردند.......

من از تمام درد واره های این روزگار شرمنده ام....از اینکه بین این واژه ها گم شده اند...از اینکه زیر بار یکدیگر له شده اند....از اینکه بی نام و بی نشان انبار شده اند.......

من به آب و هوای بارانی ات حسادت میکنم دریا......من به چشم های دریایی ات حسادت می کنم ماهی.....

به حرف هایی که می زنم خورده نگیر.....به مَثَل هایی که می زنم خورده نگیر......به موسیقی غمبار نوشته هایم خورده نگیر....من برای لبخند خیلی کوچکم.........من برای شادی خیلی کمم.....من به وسعت یک آسمان نیاز دارم....تا کمی اسیر لبخند شوم......

من هنوز جای کار دارم.....لبخند به من نیامده..... من یک تکه از غصه های روزگارم.....هنوز جای کار دارم......من تندیس درد هایم....هنوز جای کار دارم.............